دوشنبه، فروردین ۲۴، ۱۳۸۳

قلب را شايسته‌تر آن که به هفت شمشير ِ عشق در خون نشيند
گلو را بايسته‌تر آن که زيباترين ِ نام‌ها را بگويد
.....

من بي‌نوا بنده‌گکي سربه‌راه نبودم
و راه ِ بهشت ِ مينوي ِ من
بُز روِ طوع و خاک‌ساري نبود:

مرا ديگرگونه خدائي مي‌بايست
شايسته‌ي ِ آفرينه‌ئي
که نواله‌ي ِ ناگزير را گردن کج نمي‌کند.
و خدائي ديگرگونه آفريدم».



هیچ نظری موجود نیست: