به هوش بودم از اول
که دل به کس نسپارم
شمايل تو بديدم
نه عقل ماند و نه هوشم
مگر تو روي بپوشي و فتنه باز نشاني
که من قرارتدارم که از تو ديده بپوشم
مرا مگوي که سعدي
طريق عشق رها کن
سخن چه فايده گفتن چو پند مي ننيوشم